سیاهـــرگ
یادمان های شخصی، بیشتر به آیین ها و مناسک قبیله ای می مانند. قبیله ای جامانده از تاریخ، در دل یکی از نقاط بکر جهان، مثلا آمازون، شمال آلاسکا، جنگل های استرالیا یا بیابان های آفریقا، این خیلی مهم نیست. مسئله این است که به لحاظ فرمیک، خیلی از یادمان های شخصی هم، مثلا ارجاع به فلان روز یا فلان اتفاق به عنوان نقاط عطف در تاریخ شخصی و برگزاری مناسک مرتبط با آن، که سالیان سال حتی در کمرنگ ترین حالت برگزاری، تنها به واسطه ی شوری درونی پاس داشته می شوند، همانقدر
برچسب:
نویسنده: باران مهدوی